Uważa się, że chińskie tkactwo dywanów rozwijało się przez wiele wieków, czerpiąc wpływy zarówno z chińskiej sztuki dekoracyjnej, jak i tradycji tkackich sąsiednich regionów Azji Środkowej i Tybetu. Za czasów dynastii Qing (1644–1912) tkactwo dywanów stało się ugruntowanym rzemiosłem, a precyzyjnie tkane dywany wytwarzano dla pałaców cesarskich, świątyń buddyjskich i domów zamożnych rodzin. Wiele wzorów odzwierciedlało tradycyjną chińską symbolikę, przedstawiając smoki, kwiaty lotosu, piwonie, nietoperze i motywy chmur, symbolizujące dobrobyt, długowieczność, ochronę i harmonię.
Główne ośrodki tkackie znajdowały się w północnych Chinach, szczególnie w okolicach Pekinu, Tianjinu i Ningxii, gdzie dostęp do wysokiej jakości wełny sprzyjał produkcji grubych, trwałych dywanów o miękkiej fakturze. Każdy region wypracował swój własny, charakterystyczny styl, choć chińskie dywany pozostały rozpoznawalne głównie dzięki przestronnym kompozycjom, zrównoważonym układom i stonowanej palecie barw.
W XX wieku chińskie dywany zyskały na popularności w Europie i Ameryce Północnej, co doprowadziło do wzrostu produkcji na eksport przy jednoczesnym zachowaniu wielu tradycyjnych elementów wzornictwa. Większość dostępnych obecnie chińskich dywanów vintage została utkana między początkiem XX wieku a latami 80. XX wieku. Od tego czasu produkcja tradycyjnych, ręcznie tkanych chińskich dywanów znacznie spadła, przez co oryginalne, zabytkowe egzemplarze stały się coraz bardziej poszukiwane przez kolekcjonerów i właścicieli domów, którzy cenią ich kunszt, dziedzictwo kulturowe i ponadczasową estetykę.
