Historia dywanów z Chin, zwłaszcza tych z początku XX wieku, jest ściśle powiązana z ruchem Art Deco. Dywany te, często określane stylem Nichols, pojawiły się w okresie, gdy zachodnie wpływy projektowe spotkały się z tradycyjnymi technikami tkackimi Bliskiego Wschodu. Ta fuzja zaowocowała wyraźną estetyką, która odeszła od tradycyjnych, powtarzalnych motywów w stronę bardziej otwartych, rzeźbiarskich i ekspresyjnych projektów, takich jak widoczny tutaj centralny bukiet kwiatów.
Jakość techniczna tych dywanów jest określona przez ich specyficzną konstrukcję, która często charakteryzuje się bardziej pokaźnym, pluszowym runem w porównaniu do innych stylów regionalnych. Ta grubość była celowym wyborem projektowym, mającym zapewnić luksusowe, komfortowe uczucie, które pasowało do eleganckich wnętrz tamtej epoki. Zastosowanie wysokiej jakości wełny w połączeniu z solidnym bawełnianym podkładem pozwoliło na uzyskanie wyrazistych, ostrych konturów, które charakteryzują te kwiatowe wzory.
Charakterystyczne elementy projektowe tej tradycji obejmują użycie wielkoskalowych, asymetrycznych motywów kwiatowych ustawionych na solidnym, żywym tle. W przeciwieństwie do bardziej tradycyjnych dywanów, które mogą być pokryte skomplikowanymi, powtarzającymi się wzorami geometrycznymi, dzieła te kładą nacisk na negatywową przestrzeń, pozwalając centralnej kompozycji kwiatowej zająć główne miejsce. Paleta kolorów często obejmuje bogate, nasycone odcienie, które pozostały żywe i piękne przez dziesięciolecia historii.
Kolekcjonowanie tych zabytkowych egzemplarzy to sposób na zachowanie określonego momentu w ewolucji sztuki tekstylnej. Są one wysoko cenione za swoją artystyczną śmiałość oraz ludzkie umiejętności wymagane do przełożenia złożonych, malarskich projektów na ręcznie wiązaną formę. Posiadanie takiego dywanu to nie tylko kwestia pokrycia podłogi, to posiadanie kawałka dziedzictwa kulturowego, które honoruje przejście tradycji projektowych przez XX wiek.
