Tradycja Ziegler wywodzi się z końca XIX wieku, kiedy europejska wrażliwość projektowa spotkała się z mistrzowskimi technikami tkackimi Bliskiego Wschodu. Pierwotnie zamówione w celu połączenia tradycyjnych, ozdobnych stylów z rosnącym zapotrzebowaniem na bardziej stonowane dywany w rozmiarze pokojowym, projekty te przekształciły się w odrębną kategorię, cenioną za równowagę i wyrafinowanie.
Termin Ziegler odnosi się do specyficznego podejścia polegającego na użyciu wysokiej jakości wełny przędzonej ręcznie, często barwionej naturalnymi pigmentami, aby uzyskać miękką, stonowaną estetykę. Ten styl kładzie nacisk na niższe runo i bardziej otwarte pole, co pozwala skomplikowanym wzorom oddychać, zamiast przytłaczać przestrzeń. W rezultacie powstał dywan, który wydaje się zakorzeniony w historii, a jednocześnie zachowuje wyjątkowo nowoczesny charakter.
Wizualny język tej tradycji definiują wielkie, rozłożyste motywy kwiatowe i stylizowane pnącza, które wiją się po powierzchni dywanu. W przeciwieństwie do bardziej zatłoczonych stylów z dużą liczbą medalionów, estetyka Ziegler skupia się na rytmicznej, powtarzalnej harmonii. Obrzeża są zazwyczaj formalne i wyważone, działając jak rama, która zawiera organiczny ruch centralnego wzoru.
Kolekcjonowanie dywanu z tej tradycji jest aktem zachowania unikatowego dialogu kulturowego. Te egzemplarze są cenione za zdolność do harmonizowania z różnymi stylami wnętrz przy jednoczesnym zachowaniu własnej, odrębnej tożsamości. Posiadanie takiego dywanu oznacza docenienie połączenia wizji artystycznej i funkcjonalnej trwałości, które definiuje to, co najlepsze w tkackim dziedzictwie Bliskiego Wschodu.
