Tradycja Kelim w Afganistanie jest głęboko zakorzeniona w koczowniczym i półkoczowniczym stylu życia regionu, gdzie płasko tkane tkaniny były historycznie niezbędne ze względu na swoją mobilność i użyteczność. Dywany te tradycyjnie służyły jako pokrycia podłogowe, przegrody namiotowe i torby do przechowywania, odzwierciedlając kulturę, która ceniła zarówno ekspresję artystyczną, jak i funkcjonalną trwałość.
Technicznie rzecz biorąc, Kelim to splot płaski, co oznacza, że brakuje mu runa spotykanego w dywanach wiązanych. Konstrukcję tę osiąga się poprzez ciasne przeplatanie kolorowych nici wątku z osnową, tworząc gładką, trwałą i dwustronną powierzchnię. Technika ta pozwala na uzyskanie charakterystycznych, wyraźnych i ostrych geometrycznych wzorów, które definiują ten styl, ponieważ tkacz jest ograniczony siatkową strukturą krosna.
Wizualnie wyroby te słyną z odważnego użycia kolorów i złożonych geometrycznych motywów. Widoczne tutaj układy rombów i medalionów to klasyczne elementy afgańskiej tradycji, często inspirowane naturalnym krajobrazem i symbolami przodków. Zastosowanie żywych, kontrastujących barw jest znakiem rozpoznawczym regionu, zaprojektowanym tak, aby wnieść ciepło i życie w surowe otoczenie wysokich płaskowyżów.
Kolekcjonowanie zabytkowego lub utrzymanego w dawnym stylu afgańskiego dywanu Kelim jest aktem ochrony ginącej formy sztuki. Dywany te są cenione nie tylko za swoje walory estetyczne, ale także za ogromne umiejętności wymagane do ich wytworzenia bez pomocy nowoczesnej technologii. Posiadanie jednego z nich jest świadectwem trwałego dziedzictwa tkactwa z Bliskiego Wschodu, oferującym połączenie z rzemiosłem, które od wieków przekazywane jest z pokolenia na pokolenie.