Tradycja kilimów w Afganistanie jest głęboko zakorzeniona w koczowniczym stylu życia tego regionu, gdzie płasko tkane tekstylia były niezbędne zarówno dla użyteczności, jak i ekspresji artystycznej. Dywany te ewoluowały przez wieki, służąc jako praktyczne pokrycia podłogowe, dekoracje ścienne, a nawet torby do przechowywania dla rodzin przemieszczających się przez surowe krajobrazy Azji Środkowej.
Technicznie rzecz biorąc, kilim to dywan płasko tkany, co oznacza, że nie posiada runa. Ta specyficzna technika konstrukcyjna polega na przeplataniu kolorowych nici wątku przez nici osnowy, co daje cienką, lekką i trwałą tkaninę, która jest dwustronna i łatwa w utrzymaniu. Brak runa pozwala na tworzenie skomplikowanych, ostrych wzorów, które są charakterystyczne dla tego starożytnego rzemiosła.
Język projektowania tych dywanów jest słynnie geometryczny, często skupiony wokół medalionów, rombów i symboli plemiennych, które niosą ze sobą znaczenie kulturowe. Użycie odważnych, kontrastujących kolorów jest znakiem rozpoznawczym stylu afgańskiego, często osiąganym dzięki naturalnym barwnikom, które nadają wełnie bogaty, organiczny wygląd, który pięknie dojrzewa z biegiem czasu.
Kolekcjonowanie kilimu z tej tradycji to sposób na zachowanie kawałka historii ludzkości. Dywany te są wysoko cenione za swoją autentyczność i umiejętności wymagane do ich wytworzenia, reprezentując zaangażowanie w powolne, celowe rzemiosło, które pozostaje w dużej mierze niezmienione przez nowoczesne metody przemysłowe.