Tradycja tkactwa afgańskich kelimów jest głęboko zakorzeniona w kulturach koczowniczych i półkoczowniczych Azji Środkowej i Afganistanu. Historycznie te tekstylia o płaskim splotu były tworzone nie tylko jako pokrycia podłogowe, ale jako niezbędne przedmioty gospodarstwa domowego, w tym torby siodłowe, worki na ziarno i ochronne zasłony namiotowe. Wzory ewoluowały w miarę przemieszczania się tkaczy, wchłaniając wpływy z sąsiednich regionów i dzieląc się wzorami wzdłuż starożytnych szlaków handlowych.
Określenie kelim odnosi się konkretnie do płaskiego dywanu bez runa, tkanego techniką rozciętego splotu, w której pozostawia się szczeliny między blokami kolorów, aby stworzyć ostre i wyraźne granice geometryczne. Oznaczenie Old Style odnosi się do świadomego ruchu projektowego, który ożywia tradycyjne wzory plemienne i wykorzystuje wełnę barwioną tak, aby naśladować miękkie, lekko zwietrzałe odcienie antycznych koczowniczych tkanin, nadając dywanowi natychmiastowe poczucie historii i głębi.
Język wizualny tego dywanu definiują powtarzające się motywy schodkowych rombów, tradycyjne symbole ochronne oraz skomplikowane obramowania geometryczne. Wzory te są charakterystyczne dla grup tkackich północnego i zachodniego Afganistanu, gdzie symetria geometryczna służy do opowiadania historii o rodzinie, przyrodzie i codziennym życiu. Bogata paleta czerwieni, błękitów i ciepłych odcieni ziemi jest typowa dla regionu i została zaprojektowana tak, aby wnosić ciepło i kolory do koczowniczych domostw.
Dziś afgańskie kelimy są wysoko cenione zarówno przez kolekcjonerów, jak i miłośników wnętrz ze względu na ich graficzny, nowoczesny urok i historyczną głębię. Ponieważ dywany płaskotkane są lżejsze i bardziej wszechstronne niż te z runem, idealnie pasują do współczesnych domów, oferując autentyczny kawałek dziedzictwa tekstylnego, który niesie ze sobą artystyczny podpis indywidualnego tkacza.
