Tradycja Loribaft ma swoje korzenie w koczowniczych praktykach tkackich Bliskiego Wschodu, gdzie tkacze tworzyli dywany nie tylko dla użyteczności, ale jako płótno dla ekspresji kulturowej. Z biegiem pokoleń techniki te migrowały i ewoluowały, a Indie stały się nowoczesnym centrum produkcji tych gęstych, wysokiej jakości wyrobów, które honorują pierwotnego ducha koczowniczego.
Termin Loribaft odnosi się do specyficznego, wyrafinowanego stylu tkania Gabbeh, znanego z wyższej gęstości węzłów oraz gładszego, bardziej wypolerowanego wykończenia w porównaniu do tradycyjnych, bardziej surowych dywanów plemiennych. Ta ewolucja techniki pozwala na uzyskanie bardziej jednolitego runa, które jest wyjątkowo miękkie, zachowując przy tym rustykalny, szczery urok, za który ta kategoria jest tak ceniona.
Język wizualny w tej tradycji charakteryzuje się często skupieniem na samej powierzchni, z wykorzystaniem głębokich, monochromatycznych odcieni podkreślonych małymi, symbolicznymi motywami. W tym przypadku oszczędne, delikatne detale rozproszone na powierzchni stanowią spokojny kontrast dla intensywności koloru, podążając za tradycją stonowanej elegancji, która pozwala samej jakości wełny mówić za siebie.
Kolekcjonowanie egzemplarza z tej tradycji to coś więcej niż tylko wystrój, to zachowanie dziedzictwa umiejętności i międzyludzkiej więzi. Dywany te są wysoko cenione za zdolność wnoszenia ciepła i poczucia historii do wnętrza, oferując dotykowy kontakt z rzemiosłem przekazywanym z pokolenia na pokolenie.
