Tradycja Gabbeh wywodzi się z kultur koczowniczych Bliskiego Wschodu, gdzie tkacze tworzyli te dywany głównie do użytku domowego. Historycznie modele te słynęły z grubszego, bardziej szorstkiego runa oraz bardziej abstrakcyjnych, spontanicznych wzorów w porównaniu z formalnymi dywanami z miejskich warsztatów. Z czasem styl ten ewoluował, a utalentowani tkacze w Indiach kontynuują to dziedzictwo, łącząc tradycyjne techniki z nowoczesną wrażliwością estetyczną.
Termin Loribaft odnosi się do konkretnego stylu Gabbeh, który jest ceniony za większą gęstość węzłów w porównaniu ze standardowymi dywanami Gabbeh. Ta zwiększona gęstość pozwala na uzyskanie bardziej wyrafinowanych wzorów oraz gładszego, bardziej luksusowego runa. Dzięki zastosowaniu przędzy dwuwarstwowej lub podobnej wysokiej jakości przędzy, dywany te osiągają poziom trwałości i połysku, który czyni je wysoko cenionymi przez osoby ceniące zarówno komfort, jak i długowieczność.
Wizualnie dywany te definiuje wykorzystanie otwartej przestrzeni oraz uproszczone, geometryczne motywy. Podczas gdy tradycyjne wersje koczownicze często charakteryzowały się odważnymi, żywymi kolorami, nowoczesny Loribaft często skłania się ku bardziej miękkim, ziemistym paletom. Motywy, często przedstawiające elementy natury lub życia codziennego, są ułożone z poczuciem równowagi, która wydaje się zarówno zamierzona, jak i organiczna, dzięki czemu idealnie nadają się do współczesnych domów pragnących naturalnego akcentu.
Kolekcjonowanie dywanu z tej tradycji to akt ochrony długowiecznego rzemiosła. Te egzemplarze to nie tylko pokrycia podłogowe, ale naczynia ekspresji kulturowej, reprezentujące umiejętności i wizję tkacza. Posiadanie Loribaft oznacza wprowadzenie cząstki tego bogatego dziedzictwa do własnej przestrzeni życiowej i cieszenie się trwałą jakością, którą może zapewnić tylko prawdziwa, ręcznie wykonana praca.
