Tradycja Gabbeh wywodzi się od koczowniczych plemion z regionu Bliskiego Wschodu, gdzie tkacze tworzyli te dywany głównie na własny użytek, a nie na handel. W przeciwieństwie do oficjalnych dywanów dworskich, dzieła te były wyrazem osobistej narracji, często zawierając uproszczone, abstrakcyjne przedstawienia świata przyrody, takie jak drzewa, zwierzęta czy krajobrazy, tworzone z pamięci i wyobraźni.
Termin Loribaft odnosi się do specyficznej, wyrafinowanej ewolucji tradycyjnego stylu Gabbeh. Podczas gdy klasyczne dywany Gabbeh znane są z grubego, mięsistego runa i prymitywnych wzorów, styl Loribaft wprowadził znacznie dokładniejszą technikę wiązania. Tworzy to bardziej elegancką, gęstą i wytrzymałą strukturę, która pozwala na większą precyzję detali wzorniczych, zachowując jednocześnie autentycznego ducha sztuki ludowej oryginalnej tradycji koczowniczej.
Wizualnie dywany te słyną z odważnego użycia niebarwionej lub naturalnie barwionej wełny, co pozwala uzyskać bogatą i zróżnicowaną paletę kolorystyczną. Charakterystyczny styl często obejmuje duże, otwarte pola lub, jak w przypadku tego egzemplarza, uporządkowane poziome pasy wypełnione symbolicznymi motywami. Wzory te działają jak wizualny pamiętnik życia tkacza, z powtarzającymi się symbolami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie w plemiennych rodzinach.
Dziś dywany te są wysoko cenione przez kolekcjonerów za połączenie starożytnego dziedzictwa z artystyczną swobodą. Posiadanie Loribaft oznacza wspieranie rzemiosła, które przedkłada ludzką ekspresję i naturalne materiały ponad masową produkcję. To świadectwo trwałej atrakcyjności ręcznie wykonywanych przedmiotów, które łączą nas z tradycjami przeszłości, oferując jednocześnie pełną duszy, ugruntowaną estetykę dla współczesnego domu.