Tradycja Gabbeh Loribaft ma swoje korzenie w kulturach koczowniczych Bliskiego Wschodu, gdzie tkacze tworzyli te dywany na własny użytek, a nie na sprzedaż. Historycznie elementy te projektowano tak, aby służyły jako ciepłe, grube posłania i pokrycia podłogowe wewnątrz namiotów, co odzwierciedlało styl życia skupiony na prostocie, użyteczności i ochronie przed niekorzystnymi warunkami.
Termin Loribaft odnosi się do konkretnego, wyższego stylu tkania Gabbeh, charakteryzującego się większą gęstością węzłów i bardziej wyrafinowaną estetyką w porównaniu ze standardowymi, grubiej tkanymi dywanami Gabbeh. Ta ewolucja stanowi pomost między dawną plemienną użytecznością a piękniejszymi, bardziej szczegółowymi dywanami dekoracyjnymi, które stały się bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów na całym świecie.
Wizualnie dywany Loribaft są cenione za wykorzystanie negatywnej przestrzeni, odważne geometryczne pasy oraz małe, kapryśne motywy obrazkowe często przedstawiające zwierzęta lub rośliny. Podczas gdy tradycyjne dywany Gabbeh często definiowane są przez żywe, jednokolorowe pola, styl Loribaft wprowadza bardziej złożoną kompozycję, często łącząc bogate, naturalne barwniki z misternymi obramowaniami, które otaczają centralny wzór.
Dziś dywany te są cenione za autentyczny związek z dziedzictwem kulturowym oraz niesamowite umiejętności wymagane do wykonania tak precyzyjnych wzorów ręcznie. Kolekcjonowanie dywanu Loribaft to inwestycja w tradycję, oferująca namacalny kontakt z wielowiekowym rzemiosłem, które jest stale udoskonalane przez rzemieślników ceniących równowagę między ekspresją artystyczną a trwałością strukturalną.
