Tradycje Loribaft i Kashkooli są głęboko zakorzenione w koczowniczym dziedzictwie Bliskiego Wschodu, a konkretnie związane z plemionami Luri i Qashqai. Dywany te były pierwotnie tkane przez grupy koczownicze, które używały swoich krosien do dokumentowania otoczenia, przekładając krajobrazy, zwierzęta i napotkane symbole kulturowe na wyraziste, abstrakcyjne wzory. Dziś ta tradycja znalazła nowy, tętniący życiem dom w Indiach, gdzie tkacze kontynuują te starożytne techniki.
Cechą charakterystyczną stylu Loribaft jest użycie wysokiej jakości wełny, często charakteryzującej się grubszym, bardziej obfitym runem, które jest miękkie i przyjemne w dotyku. W przeciwieństwie do bardziej formalnych dywanów miejskich, które opierają się na precyzyjnej, sztywnej symetrii, dywany Loribaft celebrują niedoskonałości procesu ręcznego wykonania. To techniczne podejście skutkuje bardziej miękkim wykończeniem i bardziej świetlistą jakością, ponieważ włókna wełny łapią światło w różny sposób na całej powierzchni.
Język projektowania tych dywanów jest z natury zabawny i narracyjny. Często znajdziesz na nich guls lub motywy plemienne, obok stylizowanych przedstawień drzew, wielbłądów i innych zwierząt. Symbole te nie były tylko dekoracyjne, często pełniły funkcję amuletów lub zapisów historii rodzinnej. Użycie żywych, nasyconych kolorów, często uzyskiwanych z naturalnych barwników w tradycyjnych warunkach, nadaje tym dywanom ich charakterystyczną, pełną energii aurę.
Kolekcjonowanie dywanu Loribaft to inwestycja w ciągłość kulturową. Te egzemplarze są cenione za swój surowy, uczciwy wyraz oraz zdolność do wypełniania luki między tradycyjnym rzemiosłem a nowoczesną estetyką wnętrz. Posiadając jeden z nich, nie tylko nabywasz dywan, ale uczestniczysz w długiej historii koczowniczego opowiadania historii, podtrzymywanej przez ręce współczesnych rzemieślników.
