Tradycja Loribaft to ceniona ewolucja klasycznego stylu Gabbeh, wywodząca się z plemion koczowniczych Bliskiego Wschodu. Podczas gdy dywany Gabbeh były historycznie tkane przez ludy koczownicze do użytku osobistego, jako posłania i pokrycia podłogowe, styl Loribaft wyłonił się jako bardziej wyrafinowany rozwój, charakteryzujący się większą liczbą węzłów i bardziej złożoną, choć wciąż głęboko zakorzenioną ikonografią plemienną.
Termin Baft odnosi się do procesu tkania i w kontekście tych dywanów oznacza dążenie do ściślejszej, bardziej przemyślanej struktury wiązania. To techniczne udoskonalenie pozwala na lepszą definicję tradycyjnych motywów geometrycznych i obrazowych, takich jak stylizowane zwierzęta i symboliczne kształty, przy jednoczesnym zachowaniu miękkiego, ciężkiego runa, które definiuje estetykę Gabbeh.
Wizualnie dywany te definiuje język prostoty i symboliki. W przeciwieństwie do formalnych dywanów miejskich, dywany Loribaft często charakteryzują się otwartymi polami bogatych, naturalnych kolorów, przerywanymi spontanicznym, artystycznym rozmieszczeniem motywów. Każdy wybór projektowy działa jak wizualny skrót środowiska tkacza, odzwierciedlając związek z krajobrazem i koczowniczym dziedzictwem twórców.
Dziś dywany te są bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, którzy cenią połączenie starożytnych technik plemiennych z potrzebami współczesnych wnętrz. Posiadanie Loribaft to nie tylko dekoracja podłogi, ale wprowadzenie do domu kawałka żywej historii, w której umiejętności rzemieślnika i autentyczność materiałów łączą się, tworząc trwały, znaczący przedmiot.
