Tradycja ręcznego wiązania dywanów w Indiach sięga XVI wieku, kiedy to władcy z dynastii Mogołów zaprosili mistrzów tkactwa z Bliskiego Wschodu do założenia warsztatów. Przez stulecia techniki te były adaptowane i udoskonalane, łącząc zagraniczne wpływy z lokalną estetyką, aby stworzyć odrębny indyjski styl, który jest obecnie ceniony na całym świecie.
Termin ręcznie wiązany odnosi się do pracochłonnego procesu owijania nici wokół osnowy w celu utworzenia runa. Ta metoda konstrukcji jest uważana za złoty standard w produkcji dywanów, ponieważ tworzy solidną i trwałą strukturę, która znacznie przewyższa alternatywy produkowane maszynowo. To właśnie to rzemiosło nadaje dywanowi jego wagę, teksturę oraz trwałość strukturalną.
Kwiatowe motywy widoczne na tym modelu inspirowane są klasycznymi projektami ogrodów, często określanymi jako wzory Shah Abbas. Projekty te zazwyczaj zawierają centralny medalion otoczony wijącymi się pnączami, palmetami i kwiatami. Zastosowanie wyrazistego czerwonego tła jest znakiem rozpoznawczym tej tradycji, mającym na celu wniesienie życia i energii do pomieszczenia, stanowiąc jednocześnie ciepłe tło dla bardziej skomplikowanych beżowych i neutralnych detali.
Posiadanie ręcznie wiązanego dywanu z tej tradycji to coś więcej niż tylko dekoracja. To inwestycja w ludzkie umiejętności oraz dziedzictwo kulturowe. Kolekcjonerzy cenią te przedmioty za sposób, w jaki jednoczą przestrzeń, pełniąc rolę zarówno funkcjonalnego pokrycia podłogi, jak i dzieła sztuki, które zachowuje swoją wartość i piękno przez pokolenia.
