Dywany berberyjskie z gór Środkowego Atlasu w Maroku wywodzą się z głęboko zakorzenionej tradycji życia koczowniczego i półkoczowniczego. Historycznie dywany te były tkane przez kobiety z plemion nie jako towary handlowe, lecz jako przedmioty niezbędne do użytku rodzinnego, służąc jako pościel, koce i pokrycia podłogowe zapewniające konieczną izolację w surowym górskim klimacie.
Termin Beni Ourain odnosi się do konfederacji plemion zamieszkujących Środkowy Atlas, znanych ze swojego specyficznego podejścia do tkactwa. Choć wiele osób kojarzy te dywany z minimalistyczną paletą bieli i czerni, region ten tworzył również wysoce ekspresyjne, kolorowe dzieła, takie jak to, które wykorzystują naturalne barwniki i abstrakcyjne symbole do opowiadania historii o płodności, ochronie oraz życiu codziennym.
Elementy wzornictwa w tych dywanach są głęboko symboliczne. Często można znaleźć geometryczne układy, romby i zygzaki, które reprezentują osobiste otoczenie tkaczki, od gór i rzek po talizmany ochronne mające odpędzać zło. Każdy motyw działa jak język wizualny, czyniąc dywan żywym zapisem doświadczeń i tożsamości kulturowej twórczyni.
Kolekcjonowanie tych zabytkowych przedmiotów polega na zachowaniu dziedzictwa umiejętności i tradycji. Ponieważ były one tworzone do użytku osobistego, posiadają surową, autentyczną jakość, której brakuje przedmiotom produkowanym masowo. Posiadanie dywanu berberyjskiego oznacza wprowadzenie do domu fragmentu kultury górskiej Maroka i celebrowanie rzemiosła, które od wieków pozostaje w dużej mierze niezmienione.
