Tradycja berberyjska jest głęboko zakorzeniona w kulturach koczowniczych i półkoczowniczych Afryki Północnej, jednak jej wpływ wykroczył daleko poza pierwotne granice. Afgańscy tkacze od dawna adaptują te zasady projektowania, łącząc je z własnymi regionalnymi technikami, aby tworzyć dywany, które są znajome w swoim plemiennym duchu, a jednocześnie wyróżniają się lokalnym wykonaniem.
Terminologia związana z tymi dywanami często odnosi się do specyficznego sposobu wykonania runa. Dzięki zastosowaniu wysokiej jakości wełny tkacze tworzą powierzchnię, która jest naturalnie sprężysta i miękka, co sprawia, że style te są bardzo poszukiwane ze względu na umiejętność połączenia trwałości z przyjazną, rzemieślniczą teksturą.
Charakterystyczne elementy wzornictwa w tym stylu często obejmują powtarzające się geometryczne medaliony, takie jak widoczne tutaj romby, które są często wypełnione symbolicznymi motywami. Zastosowanie żywych, kontrastujących kolorów na tle naturalnej wełny jest znakiem rozpoznawczym tej tradycji, dzięki czemu dywan może stanowić centralny punkt pomieszczenia, zachowując jednocześnie ugruntowany, organiczny charakter.
Kolekcjonowanie dywanów z tej tradycji to sposób na zachowanie kawałka ludzkiej historii. Dywany te są cenione nie tylko za swoje piękno estetyczne, ale także za umiejętności wymagane do przełożenia złożonych, rodowych wzorów na formę fizyczną. Posiadanie jednego z nich jest świadectwem trwałej atrakcyjności ręcznego rzemiosła w nowoczesnym świecie.
