Tradycja tkactwa w Afganistanie jest głęboko zakorzeniona w historii kulturowej Bliskiego Wschodu. Na przestrzeni wieków techniki te były udoskonalane, łącząc wpływy koczownicze z osiadłymi tradycjami rzemieślniczymi. Obecnie Afganistan jest uznawany za miejsce powstawania jednych z najbardziej charakterystycznych dywanów na świecie, często wykorzystujących lokalnie pozyskiwaną wełnę i tradycyjne metody, które w dużej mierze pozostają niezmienne od pokoleń.
Termin „Berber” w tym kontekście odnosi się do stylu artystycznego, który czerpie inspirację z estetyki rdzennej, plemiennej i abstrakcyjnej. Dywany te słyną ze swoich ekspresyjnych, często spontanicznych projektów, które przedkładają osobiste i kulturowe opowiadanie historii nad sztywne, symetryczne wzory. Takie podejście sprawia, że dzieła te wydają się świeże, nowoczesne i z natury ludzkie, odzwierciedlając twórczego ducha rzemieślnika.
Wizualnie dywany te definiuje śmiałe użycie kolorów oraz abstrakcyjne, często zabawne motywy. W przeciwieństwie do bardziej formalnych, skoncentrowanych na medalionach projektów spotykanych w innych regionach, ta tradycja stawia na asymetrię i bardziej organiczny przepływ. Zastosowanie żywych barw na tle naturalnej wełny to znak rozpoznawczy, który podkreśla bogactwo barwników oraz fakturę ręcznie przędzionych włókien.
Kolekcjonowanie dywanu z tej tradycji to akt ochrony namacalnego dziedzictwa kulturowego. Ponieważ każdy dywan jest indywidualnym dziełem, nosi on unikalny „charakter pisma” osoby, która go wiązała. Posiadanie takiego przedmiotu to nie tylko kwestia dekoracji wnętrz, lecz docenienie umiejętności, cierpliwości i wizji artystycznej włożonej w każdy pojedynczy węzeł, co sprawia, że dziedzictwo tego rzemiosła nadal rozwija się w nowoczesnych domach.
