Dywany nomadzkie, wiejskie i warsztatowe – to (prawie) wszystko
o lokalizacji
Wśród dywanów orientalnych wyróżnia się trzy główne cechy: dywany nomadzkie, dywany wiejskie i dywany warsztatowe.
Dywany nomadzkie wywodzą się od nomadzkich tkaczy, których rzemiosło było częścią tradycji plemiennych. Dywany często noszą nazwy plemion, które je tworzyły. Są zdobione motywami zwierząt i krajobrazów, z którymi spotykały się plemiona nomadów – a każde plemię ma swoje unikalne cechy. Dywany nomadzkie są tkane na prostych i składanych krosnach. Pierwotnie służyły celom funkcjonalnym, takim jak torby siodłowe i dekoracja namiotów. Dywan nomadzki musi być transportowalny i spełniać określone zadanie. Jest stosunkowo mały i może mieć wymiary, które dziś uważamy za dziwne.
Z kolei dywany wiejskie są wytwarzane przez osiadłych mieszkańców wsi i często noszą nazwy od nazwy wioski (lub okolicznego regionu), w której powstały. Zazwyczaj są większe niż dywany nomadzkie; ich przeznaczeniem są dywany w domach. Motywy są często geometryczne i bardziej szczegółowe niż na dywanach nomadzkich, zgodnie z tradycjami danego regionu. Mimo to, tkacz sam wybiera kolory, wzory i wzory.
Wreszcie, dywany warsztatowe to dywany prezentujące kunszt rzemieślniczy. Jak sama nazwa wskazuje, dywany te powstają w atelierach, tradycyjnie zlokalizowanych w większych miastach. Atelier funkcjonuje jako firma, w której zatrudnieni są tkacze. Krosna są stacjonarne, zbudowane tak, aby umożliwić produkcję ogromnych dywanów, i nierzadko nad jednym dywanem pracuje jednocześnie kilku tkaczy. Podczas pracy tkacze podążają za niezwykle szczegółowym wzorem narysowanym na papierze, a nieregularności akceptowane na dywanach wiejskich i nomadzkich są tu niedopuszczalne.